หมวดหมู่

วันเสาร์ที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2558

หกล้มตรงบันไดที่รถไฟฟ้าครั้งแรก


วันนี้บอกกับตัวเองว่า ไม่น่าใช้บันไดแทนบันไดเลื่อนเลย มาคลั่งการใช้พลังงานของร่างกายอะไรตอนนี้!

คนอะไรวิ่งขึ้นไปได้ไม่เกิน 5 ก้าวดันก้าวพลาดแล้วก็ล้มลงท่าจับกบเข่ากับคางกระแทกพื้นตรงขั้นบันไดได้ใจเหลือเกิน ความคิดแรกหลังได้สติจากการเจ็บตัวคือ 

1. ดีนะที่ไม่มีใครเห็น 
2. กระเป๋าตรูจะเป็นรอยไหมนี่(ลมทับกระเป่า พอตรวจดูแล้วไม่รอยใดใด โล่งอกมากถึงมาที่สุด) 

ตอนแรกก็ว่าจะรีบไปต่อแล้วแต่ว่ามันก็เจ็บ ถึงเลือดไม่ออกก็จริงแต่ก็กัลวลว่าถ้าไม่ประคบเย็นมันอาจจะเกิดรอยฟกช้ำได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เลยเดินไปบอกพี่ยามในสถานีว่าพึ่งหกล้มตรงตกบันไดมา ขอใช้ห้องพยาบาลหน่อย และจากนั้นมหกรรมพะเน้าพนอผู้โดยสารที่ซุ่มซ่ามก็เกิดขึ้

เมื่อถึงห้องพยาบาล แม่บ้านประจำสถานีก็ปรี่เข้ามาเสิร์ฟน้ำ ทั้งพนักงาน แม่บ้าน และยามต่างมะรุมมะตุ้มปฐมพยาบาลและสอบถามรายละเอียดว่าตกบันไดได้ยังไง มาจากสถานีไหน แล้วจะไปไหน แล้วก็ลงบันทึกกันอย่างขมักขเม้น และคะยั้นคะยอให้นอนพักบนเตียงซักครู่ อดรู้สึกไม่ได้เลยว่า ทุกคนช่างใส่ใจผู้โดยสารกันจังเลย บริการหลังการเจ็บตัวได้ดี้ดี แม้แต่พี่ยามที่ผิวกร่ำแดด บุคลิกขึ้งขังยังมีสายตาที่เป็นห่วงในขณะที่ปฎิบัติภาระกิจบันทึกเวลาตกบันไดของผู้โดยสารเลย

สังเกตได้ว่า ทุกคนดูรับมือกับคนเจ็บได้อย่างเป็นระบบมาก ก็เลยถามไปว่าปกติมีผู้โดยสารที่ต้องใช้ห้องพยาบาลบ่อยไหม และจากสาเหตอะไรกันบ้าง 


ก็ตลกดีที่ได้รู้ว่า สาเหตุอันดับ 1 ของการบาดเจ็บจนต้องใช้ห้องห้องพยาบาลประจำสถานีนี้มาจากการตกบันไดในระหว่างที่เล่น Smart phone และอันดับ 2 ที่ตามมาติดๆคือการเป็นลมล้มพับบนสถานีในวันที่อากาศร้อนมากๆ 

ก็นะ ฟังดูแล้วมันเป็นข้อมูลที่บ่งบอกอะไรได้มากมายพอดูอยู่เหมือนกัน เหมือนบอกกลายๆว่ามาจากผลกระทบทางตรงและทางอ้อมที่มาจากความควายของมนุษย์ในการใช้เทคโนโลยีที่ตัวเองสร้างได้อย่างสร้างสรรใช่เล่น

สรุปว่างานนี้ไม่ได้เจ็บตัวฟรีแต่ได้ข้อมูลอะไรบางอย่างมาขบคิดและแชร์ต่อใช่ไหม ตกลงว่าถูกกำหนดให้ต้องตกบันไดสินะ!

ป.ล. ถ้ารูปน่าหมั่นไส้ไปนิดต้องขออภัย แม่บ้านมองอยู่ตลอดตอนถ่ายด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ เกร็งมากกว่าจะถ่ายได้

ป.ล. 2 ขอบคุณความใส่ใจและการปฐมพยาบาลที่ดีจากพนักงานรถไฟฟ้าทุกคนของสถานีวงเวียญใหญ่ ดูแลกันดีมากจริงๆ ขอบคุณค่ะ 
 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น