หมวดหมู่

วันศุกร์ที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558

มิตรภาพของ Carol & I

Today uncommon dialog with my American friend who I met last year.
แครอล: สวัสดี
I: หวัดดี แครอล นี่เมย์นะ
แครอล: โอ้ เมย์ ไม่ได้ยินเสียงเธอตั้งนานแน่ะ สาวน้อย
I: นี่จำเราได้ทันทีเลยเหรอ ปีหนึ่งรับคนมาอยู่ด้วยตั้งกี่คน
แครอล: ใช่ มีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละในความทรงจำ

และทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหมาเห่า

I: เฮ้ นั่นดอร่าใช่ไหม!
แครอล: ใช่ ดอร่า ดอร่าเมย์โทรมาหาเราแน่ะ
I: ดอร่าเป็นยังไงบ้าง
แครอล: สบายดี
I: แล้วเด็กแฝดล่ะ(ชูการ์ไรเดอร์ 2 ตัวที่อยู่ในห้องนอน)
แครอล: เหมือนเดิม!
I: นั่นถือเป็นคำตอบที่ดีมากเลยนะ
แครอล: ช่าย
I: แล้วเธอสบายดีหรือเปล่า
แครอล: มากเฉกเช่นเคย ว่าแต่เธอเถอะ
I: ไม่เชิง มีอะไรที่เปลี่ยนไปเยอะเลย ว่าแต่คิดถึงจังเลยแครอล
แครอล: ฉันก็เหมือนกัน
I: คืออย่างนี้นะแครอล วันนี้เราบังเอิญได้เข้าไปดู Profile ของเธอใน CS มาแล้วก็อดแปลกใจว่าทำไม References ที่ได้รับจากเหล่า Surfers ของเธอถึงหยุดการอัพเดทตั้งแต่เดือนเมษา ทั้งๆที่เธอน่ะไม่เคยปล่อยให้บ้านว่างจากคนแปลกหน้าตั้งแต่ปี 93 เลยนี่นา เราเลยสงสัยว่าเธออาจจะไม่สบาย หรือถูกใครก่อเหตุฆาตกรรมไปหรือเปล่า นั่นคือเหตุผลที่เราโทรมา
แครอล: โอ้ พอดีตอนนี้ฉันรับคนจาก Workaway มากกว่า เพราะอยากได้คนที่อยู่นานๆแล้วช่วยงานที่บ้านด้วยน่ะ เลยไม่ค่อยได้ตอบรับคนจาก CS เท่าไหร่น นั่นคือที่มาว่าทำไม References จาก CS ถึงไม่กระดิกไง
หลังจากนั้นก็เป็นการถามไถ่กันเรื่องสัพเพเหระ ลึกๆก็ดีใจมากที่แครอลยังมีชีวิตอยู่ ด้วยความที่ก่อนหน้านี้ที่เป็นกัลวลว่าอาจจะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว เลยฉวยโอกาสที่กำลังพูดคุยกันอยู่นี้ตัดสินใจสารภาพอะไรบางอย่างที่แครอลไม่เคยรู้ออกไป
I: แครอลเหตุผลที่เคยบอกตอนขอไปอยู่ด้วยว่าจะไปดูบ้านที่เชียงใหม่น่ะ จริงๆแล้วตอนนั้นเราบอกไม่หมดนะ ความจริงก็คือเราอยากจะหนีจากอะไรบางอย่างจากที่นีด้วยต่างหาก
แครอล: โอ้ เธอนี่มีเบื้องหลังมากกว่าที่เคยเข้าใจอีกสินะ ขอเดาว่าเรื่องที่ทำให้เธอหนีมานั้นเกี่ยวกับผู้ชาย!
I: ม่ายช่ายย มันเกี่ยวกับเรื่องงาน เรื่องการสูญเสียความเชื่อ และตัวตนของตัวเองไปชั่วขณะต่างหาก แล้วเธอรู้ไหมว่ามีอีกตั้งหลายต่อหลายครั้งที่เรากลับมาแล้วก็ต้องเจอะเจอความท้าทายชุดใหม่ๆที่แน่นอนว่าก็อยากจะหนีอีกครั้ง เออนี่ไม่ได้ตั้งใจจะโทรมาเพื่อเล่าเรื่องเครียดๆให้ฟังหรอกนะ แต่..
แครอล: กลับมาสิ เมื่อไหร่เมื่อนั้น ห้องที่เธอเคยนอนก็ยังว่างอยู่เสมอ รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอ อยากให้เธอกลับมา ฉันอยากจะฟังเรื่องราวในชีวิตของเธอนะ
จากนั้นระหว่างเราก็มีปกคลุมไปด้วยความเงียบชั่วขณะ แครอลนี่เป็นคนประเภทไหนกันนะ นอกจากจะไม่เชียร์ให้เผชิญหน้ากับปัญหาแล้ว ยังสนับสนุนให้หนีซบซานกลับมาอีกด้วย สำหรับคนแปลกหน้าที่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันช่วงหนึ่ง คำเชิญที่บอกว่าให้หนีกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ช่างเป็นคำตอบที่อบอุ่น กินใจ และหักมุมในแบบที่ไม่คิดว่าจะได้ยินเลยจริงๆ
ท้ายที่สุดแล้ว บอกได้เลยว่ารอบนี้ไม่มีการเก็บเสื้อผ้าแล้วหอบโน๊ตบุ๊คหนีไปแบบเดิมแน่ๆ แต่มันดีนะที่เรารู้ว่าเรายังมีที่ให้ได้กลับไปเสมอ และมีคนรอฟังเรื่องราวของเรา โดยมันไม่สำคัญเลยซักกะนิดว่าคนคนนั้นจำเป็นต้องคนในครอบครัวของเราหรือเปล่า ตราบใดที่เรายังมีบ้านให้กลับ
"และนั่นคือบ้านของเรา"
แครอล คุณป้าชาวอเมริกัน ที่ปีนี้ก็ปาเข้าไป 65 ซึ่งยังคงมีความสุขกับการต้อนรับคนแปลกหน้า(ที่บางครั้งก็เป็นเด็กเหลือขออย่างเรา) มาซุกหัวนอนในบ้านหลังงามด้วยกันมักจะบอกไว้แบบนั้น


เราเจอแครอลจากที่ไหนนะเหรอ ลองคลิกดู ^_____^ 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น