หมวดหมู่

วันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2556

แอปเปิ้ลอาบยาพิษ


สิ่งหนึ่งที่ยากที่สุดในการเป็นมนุษย์คือ การมีวันพรุ่งนี้และเผชิญกับความเป็นจริงอันหนังอึ้ง
ไม่รู้ว่าตลอดระยะเวลาการเดินทางในแต่ล่ะภพชาติ การถูกผู้อื่นกระทำ หรือการกระทำตนเองนั้น อะไรคือสิ่งที่เจ็บปวดกว่ากัน

เสี้ยวหนึ่งชีวิต สิ่งที่ประสบและผ่านมาได้นั้น คงเป็นปัญหาทั่วๆไปของเผ่าพันธ์มนุษย์ชาติ ไม่ว่าจะเป็นความพิลึกพิลั่นในครอบครัว ความสัมพันธ์เพื่อนฝูง ปัญหาความเชื่อมั่นในตนเอง เงินทองของหายาก ความรักดิ่งลงเหว หรืออะไรก็ตามแต่ที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทุกข์ทรมานได้กับการเติบโตขึ้นมาบนโลกที่มีค่านิยมบิดเบี้ยวใบนี้

อย่างไรก็ได้พบว่าเมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์เหล่านี้สามารถแก้ไขได้ตามกลไกลและความเข้าใจมากขึ้นตามวัย และไม่ได้อาศัยความท้าทายใดๆของชีวิตมากนัก หรืออาจจะด้วยความสุขสบายในตอนนี้ ทำให้ลืมความรู้สึกขมขื่นในมิติทางกายภาพเบื้องต้นเหล่านั้นไปหมดสิ้นแล้วก็เป็นได้

ถ้าก้าวมาถึงจุดหนึ่งในชีวิต เราจะรู้สึกว่าตัวเองนั้นช่างแข็งแกร่ง การเดินทางของชีวิตนั้นช่างน่าภาคภูมิใจเป็นหนักหนา เมื่อได้อยู่อยู่ในระดับที่สุดยอดแล้ว จากนี้ไม่ว่าตัวชีวิตจะหยิบยื่นอะไรเข้ามา เราก็พร้อมที่จะทำความเข้าใจ เรียนรู้ มันจะเป็นสิ่งที่ไม่เหนือบ่ากว่าแรง และควบคุมได้ เนื่องจากสิ่งที่เราเชื่อว่าเคยเลวร้ายที่สุดในชีวิตนั้นผ่านไปแล้ว

แต่เปล่าเลย โลกนี้จะส่งต่อตัวประสบการณ์ให้เราชนิดที่เรียกได้ว่าไม่สามารถคาดเดาได้ เป็นคนล่ะมิติ หนังคนละม้วนกับสิ่งเคยเกิดขึ้น หรืออีกนัยหนึ่งก็คือสิ่งที่เราไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญ

เบื้องหลังของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น บางทีอาจจะเพื่อคลายปมอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจหรือเปล่าก็สุดรู้ เพียงแต่รู้ผ่านสัญชาตญาณงูๆปลาๆว่าก่อนที่จะพบเจอกับความเข้าใจ และกลับบรรจบกับมาสงบสุขทางใจอีกครั้ง ฝนก็คงต้องตกหนัก ถ้าไม่ดูหางเสือให้ดีๆ ไม่เราก็เรือที่ต้องอับปางกันไปข้าง

นี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งการเดินทาง ที่จิตวิญญาณต้องการประสบเพื่อก้าวผ่าน แต่ในแง่ของจิตใจนั้น ช่างมีความรู้สึกที่หนักอึ้งและขื่นขม จะอยากเข้าถึงไปทำไม บรรลุไปเพื่ออะไร หากจิตใจจะต้องทรมานกับอะไรขนาดนี้

ก่อนที่จะร้องขออะไร ตัวประสบการณ์ล่าสุดก็ได้นำพาสิ่งที่ทำให้ครุ่นคิดถึงเข้าขั้นหมกหมุ่นมาให้เสียแล้ว มีอยู่คำตอบหนึ่ง แนวคิดหนึ่ง ความจริงหนึ่ง เรียกได้ว่าสิ่งนี้ชัดเจนเหลือเกิน แสดงตัวออกมาอย่างไม่ใส่ใจใยดีกับความกระดากอาย และไม่อยากยอมรับของเจ้าของจิตใจเลยแม้แต่น้อย และด้วยความเคารพ สิ่งนั้นก็คือ

" ความรู้จักยับยั้งชั่งใจ "

ขอสารภาพอย่างหมดเปลือกเลยจริงๆว่า ไม่รู้ทำไมสิ่งที่ทำให้จิตวิญญาณรู้สึกดี จิตใจได้รับการเยียวยา ถึงเป็นสิ่งที่ค่านิยมทางสังคมต่างอ้างว่าไม่สมควรแก่การประพฤติ  ถึงอย่างนั้นก็มีบรรดาหนังสือหัวนอกบางเล่มบอกว่าสุขนิยมต่างหากคือสิ่งที่มนุษย์เกิดมาเพื่อเสพสม เแต่ทว่าจงอย่าเสพติดต่อสิ่งใดเลย อาจจะเป็นความปรารถนาดี หรือความรับผิดชอบต่อสังคมที่มีคำเตือนคอยกำกับ แต่ดูเหมือนว่าการไม่เสพติดต่อสิ่งใด คือขั้นตอนที่ยากที่สุดในการกระทำ ยิ่งเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของความรัก ชายหนุ่มและหญิงสาว

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น